Azərbaycan
ADDIM 4: Nəfəs alın və sıxın nəfəs, təzyiq və bədən şüuru arasındakı münasibətə diqqət yetirir.
Əsərin adındakı fellər rəssamın gündəlik həyatına aid iki obyektlə bağlıdır: astma inhalyatoru və diş pastası tübü. “Nəfəs alın” ağciyərləri müalicə etmək üçün dərmanın müntəzəm qəbulunu, “sıxın” isə diş pastasını tübdən çıxarmaq üçün lazım olan fiziki təzyiqi ifadə edir. Bu jestlər adi, intim və zəruridir.
Əsər bədənə qayğı, həssaslıq və təkrarın bir-biri ilə əlaqələndiyi mürəkkəb material mühiti kimi açılır. Toxuma, rəsm və assemblage vasitəsilə Aho eyni anda həm kövrək, həm də müqavimətli görünən səth yaradır.
Nəfəs almaq, saxlamaq, buraxmaq və təzyiq göstərmək gündəlik həyatda mühüm yer tutan, lakin nadir hallarda rəsmi tarixlərə daxil olan bədən bilikləridir. Bədən burada obyektlər, rutinlər və material mühit tərəfindən davamlı şəkildə saxlanılan və dəstəklənən bir sistem kimi görünür.
Toxunmuş xatirələr çərçivəsində əsər sərginin əsas maraqlarından birini davam etdirir: yaddaşın dilə, arxivə və ya təsvirə çevrilməzdən əvvəl bədən vasitəsilə daşınmasını.
English
STEP 4: Inhale and Squeeze focuses on the relationship between breath, pressure and bodily awareness.
The verbs emerge from two objects connected to the artist’s daily routines: an asthma inhaler and a tube of toothpaste. “Inhale” refers to the regular act of taking medicine to treat the lungs; “squeeze” refers to the physical pressure needed to release toothpaste from a tube. These gestures are ordinary, intimate and necessary.
The work unfolds as a complex material environment where bodily care, vulnerability and repetition become interconnected. Through weaving, painting and assemblage, Aho creates a surface that appears simultaneously fragile and resistant.
Breathing, holding, releasing and applying pressure become forms of embodied knowledge that rarely enter official histories yet remain central to everyday experience. The body is shown as something continuously maintained by objects, routines and material surroundings.
Within Threads of Remembrance, the work reflects the exhibition’s broader interest in memory as something carried through the body before it becomes language, archive or image.