Azərbaycan
Bu məişət arxivi Cənubi Qafqaz üzrə səyyar səfir Kirsti Narinenin şəxsi kolleksiyasından seçilmiş tekstil nümunələri və gündəlik əşyalardan ibarətdir. Burada təqdim olunan materiallar dizayn tarixi və ya folklor nümunələri kimi deyil, ötürülmə proseslərinin maddi izləri kimi nəzərdən keçirilir.
Köhnəlmiş geyimlərdən toxunmuş cecim, əl ilə hörülmüş kətan salfet, yun corablar, eləcə də içərisində iplik və toxuculuq alətləri olan səbət bədənlərin, təkrarın, əməyin və qayğının izlərini daşıyır.
Bu əşyalar tamamlanmış keçmişin qalıqları deyil. Onlar biliklərin, istiliyin və insan münasibətlərinin nəsillər boyu institusional vasitəçilik olmadan ötürülməsini mümkün edən konkret və təcəssüm olunmuş sistemlərin sübutudur. Davamlılıq anlayışı müasir ictimai diskursun bir hissəsinə çevrilməzdən çox əvvəl məişət tekstil mədəniyyətləri materialların təkrar istifadəsinə əsaslanan mürəkkəb üsullar formalaşdırmışdı; yaddaş, əmək və qayğı daşımaq qabiliyyətini tam itirməyənədək heç nə kənara atılmırdı.
Sərginin tərkib hissəsi olaraq təqdim olunan bu arxiv layihənin əsas ideyasını gündəlik həyat müstəvisinə daşıyır. O, ən davamlı yaddaş formalarının çox zaman abidələrdə və ya rəsmi sənədlərdə deyil, hazırlamaq, qorumaq və ötürmək kimi adi görünən gündəlik fəaliyyətlərdə yaşadığını xatırladır. Bu fəaliyyətlər gündəlik həyatın içində səssiz, lakin davamlı arxivlər kimi mövcud olmağa davam edir.
English
This domestic archive brings together household textiles and objects from the personal collection of H.E. Kirsti Narinen, Roving Ambassador to the South Caucasus, not as illustrations of design history or folklore, but as material evidence of ongoing practices of transmission. A rag rug woven from worn clothing, a hand-crocheted linen cloth, pairs of knitted socks and a basket with yarn and needles in progress each carry traces of bodies, repetition and repair.
These are not relics of a completed past. They are evidence of precise, embodied systems through which knowledge, warmth and relation have been sustained across generations without requiring institutional mediation. Long before contemporary discourses of sustainability, domestic textile practices developed rigorous methods of material reuse, in which nothing was discarded until it had exhausted its capacity to hold memory, labour or care.
Placed within Threads of Remembrance, this archive extends the exhibition’s central proposition into the register of the everyday. It asks how the most resilient forms of memory often reside not in monuments or official records, but in ordinary acts of making, maintaining and transmitting, acts that continue to operate as quiet, persistent archives within daily life itself.