Yaddaşın sapı

Threads of Remembrance sərgisi finlandiyalı rəssamlar Elina Juopperi və Henna Ahonun əsərlərini dünyanın ən mühüm maddi yaddaş məkanlarından biri olan Azərbaycan Milli Xalça Muzeyində (Bakı) bir araya gətirir.

Tekstil burada təkcə irs kimi deyil, biliklərin, qayğının, genderləşmiş əməyin, məişət təcrübələrinin və ekoloji münasibətlərin nəsillər arasında ötürüldüyü canlı bir sistem kimi qəbul edilir. Tekstil passiv səth deyil — jestləri, xatirələri, naxışları, yükü və təmir formalarını zaman boyu daşıyan canlı bir mühitdir.

Sərgi iki fərqli bədii yanaşma arasında inkişaf edir. Elina Juopperi şəffaf ipək, ənənəvi fin raanu və kövrək tekstil səthləri ilə yox olmaq təhlükəsi ilə üzləşən dillər, landşaftlar, ekoloji həssaslıq və gündəlik qayğı jestləri üzərində işləyir. Henna Aho isə çəki, təkrar, yığım və kollektiv istehsal anlayışlarına müraciət edir — heykəltəraşlıq tekstil strukturları toxuculuğu bədən, obraz və memarlıq arasında gərginlik yaradan məkanlara çevirir.

Muzeyin özü aktiv arxiv kimi düşünülür — yaddaşın daim yaradıldığı, bərpa olunduğu və paylaşıldığı yer. Layihənin mühüm hissəsi İştirakçı arxivdir: ziyarətçilər öz “saplarını” (hekayələr, jestlər, mahnılar, dillər, qayğı aktları) artan kollektiv yaddaşa əlavə etməyə dəvət olunur.

---

Threads of Remembrance brings together the works of Finnish artists Elina Juopperi and Henna Aho inside one of the world’s most significant living environments of material memory — the Azerbaijan National Carpet Museum in Baku.

Textile is approached not merely as heritage, but as a living system through which knowledge, care, gendered labour, domestic practices and ecological relations are transmitted across generations. It is not a passive surface, but a living infrastructure carrying gestures, memories, patterns, burdens and forms of repair through time.

The exhibition unfolds between two distinct artistic positions. Elina Juopperi works with translucent silk, traditional Finnish raanu and fragile textile surfaces that trace endangered languages, landscapes, ecological vulnerability and everyday acts of care. Henna Aho brings weight, repetition, accumulation and collective making — her sculptural textile structures expand weaving into spatial fields of tension between body, image and architecture.

The museum itself is treated as an active archive where memory is continuously made, repaired and shared. A key element is the participatory archive: visitors are invited to contribute their own “thread” — stories, gestures, songs, languages and acts of care — before they become fixed documents.